[[+*~LuCiFeRyZ~*+]]

tagวันนี้ เอามาจากบลอคของรันจัง เพื่อนสุดเลิฟ

ขอบคุณที่มีtagน่าหนุกมาให้ทำเล่นนะงิ-/\-

เริ่มกันเลย!

 

When I sick like a novel (เมื่อชั้นป่วยเหมือนนิยาย)

-เลือกตัวละครใดก็ได้ 1ตัว-

 

1. เลือกตัวละครที่ตัวเองอยากจะเป็น

 - โรคุโด มุคุโร่

2. คุณถูกสั่งให้ป่วย แต่ว่าเลือกได้ (ตามบท) จะเลือกป่วยเป็นอะไร

 - บาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ในภารกิจ + พิษไข้

 

 

3. สถานที่รักษาตัว (ที่บ้านหรือโรงบาลหรือที่อื่น)

 - โรงพยาบาล

 

 

4. คุณหมอเจ้าของอาการไข้ของคุณ

 - ดีโน่ (จากตอนของรัน 55+)

 

 

 

5. ป่วยซักกี่วันดี ?

 - 2เดือน กับอีก 18วัน

 

 

6. ระดับอาการร้ายแรงขนาดไหน

 - นอนนิ่งๆอยู่กับที่ ลุกไปไหนไม่ได้

 

 

7. คนที่มักมาเยี่ยมคุณทุกวัน

 - คุณเบียคุรัน

 

 

8. ของที่เค้ามักเอามาเยี่ยม

 - ดอกลิลลี่สีขาว 1 ช่อ

 

9. อาหารที่ไม่ว่าจะรู้สึกพะอืดพะอมเพราะป่วยเท่าไหร่ก็จะต้องทานให้หมดให้ได้

 - ผมก็ทานหมดละครับ ขอแค่เป็นของที่คุณให้มาก็พอ

10. คนที่ถ้ามาเยี่ยมล่ะก็คุณจะปาแจกันใส่หัวมันทันที

 - ถ้ามีผมคงไม่ปล่อยให้มันเข้ามาถึงในห้องเยี่ยมหรอกครับ

 

 

11. จู่ๆก็ฝันร้ายกลางดึกเพราะว่าพิษไข้ คนแรกที่เข้ามาดูอาการของคุณ ? แล้วจากนั้นเค้าดูแลคุณยังไง
 

- คุณเบียคุรัน กระชับมือที่กุมมือของผมไว้  ทำให้ผมตื่นขึ้น ด้วยอาการที่ยังหวาดกลัวกับฝันร้ายนั้น เค้ามองผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง แล้วถามว่า 'เธอทรมานหรอ?'    ไม่มีเสียงตอบจากผม มีแต่อาการตัวสั่นน้อยๆกับเหงื่อที่เปียกชุ่มไปกับชุดคนป่วย  สายตาของผมยังคงหวาหวั่นอยู่ในผวังค์ที่นึกถึงฝันร้ายเมื่อครู่  เค้ามองผมที่เป็นแบบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆดันให้ผมเอนลงไปนอนกับเตียงเหมือนเดิม ก่อนจะพูดว่า 'ชั้นจะช่วยทำให้เธอลืมฝันร้ายเมื่อครู่นะ' คุณเบียคุรัน ขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงผู้ป่วย ก่อนจะก้มลงมาจุมพิตที่ริมฝีปาก ทำให้ผมตกใจ และตื่นจากผวังค์ แต่ผมก็ไม่ได้มีแรงมากพอที่จะขัดขืน หรือดันให้เขาออกจากตัว  เขาทำให้ผมลืมฝันร้ายนั้นไป และจมอยู่กับความรู้สึกจากริมฝีปากของเขา  เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกไป ในใจผมก็คิดว่า ที่ผมไม่ได้ดันเขาออกไป.... อาจจะเป็นเพราะ ผมไม่ได้รังเกียจจูบจากเขาก็ได้ละมั้ง?

(หวา  เขินแฮะ แต่งแบบนี้-///-)

12. คนข้างห้องของคุณเค้าคือใคร

 - ฮิบาริ เคียวยะ(จากรัน)

 

 

13. วันแรกที่เข้ามารักษา ก็ไปทักทายห้องข้างๆ เป็นยังไงบ้าง

 - เห  คนอย่างคุณก็เข้าโรงพยาบาลเป็นด้วยหรอครับเนี่ย^^?  ฮะๆ  เวลาคุณนอนอยู่บนเตียงนิ่งๆก็น่ารักดีนะครับ

 

 

14. เรื่องที่มักคุยกับเพื่อนข้างห้อง

 - ดีจังเลยนะครับ มีคนสำคัญมาเยี่ยมทุกวันเลยนะ^^  (และถูกตอบกลับด้วย 'พูดบ้าอะไรของแก!! เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายซะหรอก!!' ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย)

 

15. สิ่งที่อยากได้ที่สุดตอนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้

 - คนสำคัญที่มาเยี่ยมและคอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงเสมอๆ

 

 

16. ถ้าหายแล้ว คนแรกที่อยากพบ

 - คนที่ นั่งอยู่ข้างเตียงของผม

 

17. ถ้าหายแล้ว สิ่งแรกที่อยากทำ

 - จูบยินดี จากคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง

18. คู่อริในโรงพยาบาลของคุณคือ

 - อย่าเรียกว่าคู่อริเลยครับ  น่าจะเรียกว่า คนที่ผมชอบไปแกล้งเจ้าตัวดีกว่า

19 พออาทิตย์ที่สองก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นมา เลยวางแผนแกล้งคู่อริแก้เซ็งซักหน่อย

 - .....จะไปล้อฮิบาริ เคียวยะ ว่าอะไรอีกดีน้า....

 

20 วันที่ไข้ขึ้นแล้วเพ้อไม่รู้สึกตัว ตอนนั้นใครอยู่ด้วย

 - คุณเบียคุรัน

 

21. อีกวันนึงได้เจอกับคนที่อยู่ด้วยเมื่อวานตอนที่เพ้อ เค้าก็ยิ้มแปลกๆให้

 - ?  ......ทำไมจู่ๆยิ้มแบบนั้นละครับ

 

22. แล้วจะถามเค้ามั้ยว่าเมื่อวานเราพูดอะไรแปลกๆ ออกไป

 - ถามครับ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจเวลาคุณยิ้มแบบนั้นนะครับ

 

 

23. สุดท้ายแล้วถึงจะถามไม่ถาม คนๆนั้นจะมาบอกคุณอยู่ดีว่าเมื่อวานคุณน่ะ เพ้อถึงชื่อเค้าออกมา

 - .....ผมทำแบบนั้นหรอครับ?  /// หน้าอึ้งๆ ปนเขินเล็กน้อย

 

 

24. วันสุดท้ายที่ต้องออกจากโรงพยาบาล (หรือหายป่วย)จะทำอะไรบ้าง

 - เปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลอง แล้วเข้าไปเยี่ยมฮิบาริเคียวยะที่ยังต้องพักอยู่ในโรงพยาบาลอีก2อาทิตย์ ก่อนจะเดินไปที่ดาดฟ้าของตึกที่พักคนป่วย  แล้วผมก็พบกับใบหน้ายามหลับของใครบางคน ที่มักจะมาเยี่ยมทุกวัน  ....ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้กันนะ?  แล้วผมก็เดินเข้าไปใกล้ๆเขาที่ยังหลับอยู่  ผมลงนั่งข้างๆเขา และมองใบหน้าที่หลับสบายอย่างไม่น่าเชื่อว่านี่คือบอสของพวกมาเฟียที่ผมเกลียดนักเกลียดหนา ผมเข้าใกล้ในหน้านั้นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับอยู่ในมนต์สะกด  ก่อนที่จะ...... ฟึ่บ!  'มาจ้องมองหน้าของคนอื่นเวลาหลับแบบนี้มันเสียมารยาทน้า  มุคุโร่คุง^^'  คนที่แกล้งหลับก็หาจังหวะดึงผมลงไปทับเขาที่นอนอย่างสบายใจ  .......ทีเขายังมาแอบฟังตอนที่ผมเพ้อเลยนินา  'คนที่แกล้งหลับตะหากละครับ ที่เสียมารยาท  แถมคุณเองก็ยังเคยมาแอบฟังผมเพ้อตอนที่ไม่สบายด้วยนะครับ ....ไม่เสียมารยาทมากกว่าหรอ?'  เขายิ้มให้ผมราวกับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องที่ผมกล่าวถึง แล้วพูดวา 'แหม เรื่องมันผ่านไปแล้ว  เธอยังอุตส่าห์เอามาเถียง  เป็นเด็กไม่ดีเลยน้า มุคุโร่คุง ผมคงต้องลงโทษเธอนิดหน่อยนะ'  เขาพลิกตัวให้ผมลงไปนอนแทนที่ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ  ......ผมดันปากของเค้าเอาไว้ '.......อย่าทำเป็นเล่นสิครับ พูดแบบนี้แล้วคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณทำแบบเดิมหรอ   คุณน่าจะรู้นะครับ ว่าคุณควรจะพูดยังไง'  เขายิ้มให้เหมือนรู้อยู่แล้วว่าผมจะพูดว่าอะไร 'นั่นสินะ  ยินดีด้วยนะมุคุโร่คุง ที่ออกจาโรงพยาบาลแล้ว .....'     '...แล้วไงต่อครับ'    ' .....ชั้นคิดถึงเธอมากเลย  มุคุโร่คุง'  แล้วเค้าก็ก้มลง พร้อมกับจุมพิตที่แสนคิดถึงของเค้า ........

............................................................................................................................

555+ จบไปอีกเรื่อง  ภาคต่อจากของรัน (ซึ่งภาคนี้ผมแต่งเอง  55)

ใครยังไม่ได้อ่านของรันก้อเอาไปอ่านดูนะครับ

http://chocorun.exteen.com/20091128/tag-when-i-sick-like-a-novel

อ้อ  tag นี้ ไม่จำเป็นจะต้องทำให้เรื่องมันต่อกันก็ได้นะครับ   ผมแค่อยากแต่งเฉยๆ

ถ้าใครอ่านไปก็ขอให้ทำtag ต่อด้วยนะครับ><

 

บ้ายบาย~!><